පොලිස් නිලධාරීන් ලෙස පෙනී සිටි පුද්ගලයින් තිදෙනෙකු විසින් දිල්ලියේ උද්යානයක් තුළදී 17 හැවිරිදි දැරියක් සමූහ දූෂණයට ලක් කිරීමේ සිදුවීමත් සමඟ, කාන්තා ආරක්ෂාව තහවුරු කරන ලෙස ඉල්ලා සිය ගණනක් සිසුන් නවදිල්ලි නුවර වීදිවල විරෝධතා පාගමනක නිරත වී ඇත. පසුගිය සඳුදා සිදුවූ මෙම අපරාධයත් සමඟ ඉන්දියාව තුළ කාන්තා ආරක්ෂාව පිළිබඳ සංවාදය යළිත් වරක් කරළියට පැමිණ ඇති අතර, ලිංගික හිංසනය මැඩලීම සඳහා හඳුන්වා දුන් දැඩි නීති ප්රතිසංස්කරණවල අසාර්ථකත්වය පිළිබඳව ද දැඩි ලෙස ප්රශ්න කෙරෙමින් පවතී.
මෙම නවතම සිදුවීම, 2012 වසරේදී බස් රථයක් තුළදී 23 හැවිරිදි භෞතචිකිත්සක සිසුවියක සමූහ දූෂණයට ලක්කර ඝාතනය කිරීමේ ඛේදනීය සිදුවීම යළිත් සිහිගන්වයි. "නිර්භයා" නමින් හැඳින්වූ එම වින්දිතයාගේ සිදුවීමෙන් පසු ඇතිවූ දේශව්යාප්ත විරෝධතා හේතුවෙන්, සමූහ දූෂණයක් සඳහා අවම වශයෙන් වසර 20ක සිරදඬුවමක් සහ නැවත වරදකරුවන් වන පුද්ගලයින්ට මරණ දඬුවම ලබා දීම දක්වා ඉන්දීය නීති දැඩි කෙරුණි. එහෙත්, මෙම නීතිමය වෙනස්කම් ප්රමාණවත් නොවන බවත්, ප්රධාන ගැටලුව පවතින්නේ නීතිය ක්රියාත්මක කිරීමේ ක්රියාවලිය තුළ බවත් ක්රියාකාරීහු පෙන්වා දෙති. නිල දත්ත වාර්තා පෙන්වා දෙන පරිදි, දැඩි නීති හඳුන්වා දීමට පෙර එනම් 2012 වසරේදී දිනකට දූෂණ සිදුවීම් 68ක් පමණ වාර්තා වූ අතර, 2024 වසර වන විට එය දිනකට සිදුවීම් 80ක් දක්වා ඉහළ ගොස් තිබේ. කෙසේ වෙතත්, දැඩි පීතෘමූලික සමාජයක් තුළ පවතින අපකීර්තියට ඇති බිය නිසා බොහෝ වින්දිතයින් පැමිණිලි නොකරන බැවින්, සැබෑ ලිංගික අපරාධ සංඛ්යාව මීට වඩා බෙහෙවින් වැඩි විය හැකි බව ක්රියාකාරීන්ගේ මතයයි.
මෑත සති කිහිපය තුළ ඉන්දියාවේ "දූෂණ අගනුවර" ලෙස හැඳින්වෙන දිල්ලියෙන් මෙවැනි තවත් බිහිසුණු සිදුවීම් වාර්තා වී ඇති අතර, ඒ අතර නරක් වූ තත්වයෙන් මළසිරුර සොයාගත් 16 හැවිරිදි දැරියකගේ ඝාතනය සහ අධික වර්ෂාව මධ්යයේ බස් රථයක ගමන් කිරීමට අවස්ථාව ලබා දුන් රියදුරෙකු සහ කොන්දොස්තරවරයෙකු විසින් 17 හැවිරිදි දැරියක් දූෂණය කිරීමේ සිදුවීමක් ද වෙයි. බිහාර් ප්රාන්තයේද යොවුන් දැරියක් ලිංගික හිංසනයට ලක්වන වීඩියෝවක් මෑතකදී සංසරණය වීම හරහා වෙනත් කලාපද මෙවැනි අපරාධවලින් නිදහස් වී නොමැති බව තහවුරු වේ. අපරාධ නීතීඥ ශිල්පි ජෛන් පෙන්වා දෙන පරිදි, ගැටලුව ඇත්තේ නීතියේ නොව එය ක්රියාත්මක කරන පුද්ගලයින් සහ ආයතන තුළය. අධික වැඩ කටයුතු සහිත පොලිස් නිලධාරීන්ට සහ විනිසුරුවරුන්ට මෙම සිදුවීම් නිසි පරිදි විමර්ශනය කිරීමට අවශ්ය පහසුකම් නොමැති අතර, එක් පොලිස් ස්ථානයකට පුද්ගලයින් 200,000 ත් 300,000 ත් අතර ප්රමාණයකට සේවා සැපයීමට සිදුවී ඇති බව ඇය වැඩිදුරටත් ප්රකාශ කරයි. නිල දත්ත වලට අනුව, 2024 වසරේදී අධිකරණ හමුවේ පවතින දූෂණ නඩු 200,000කට වැඩි ප්රමාණයකින් සම්පූර්ණයෙන් අවසන් කර ඇත්තේ 10% කටත් වඩා අඩු ප්රතිශතයකි.
සාමාන්ය දූෂණ නඩුවක් වසර හතක් හෝ අටක් පමණ ගතවන බවත්, එය ශ්රේෂ්ඨාධිකරණය දක්වා යන්නේ නම් වසර 20ක් පමණ ගතවිය හැකි බවත්, මේ හේතුවෙන් අපරාධකරුවන්ට නීතිය කෙරෙහි ඇති බිය නැති වී වින්දිතයින්ට බලාපොරොත්තු අහිමි වන බවත් නීතීඥවරිය පවසයි. කාන්තා අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ ක්රියාකාරිනියක වන යෝගිතා භයානා පෙන්වා දෙන්නේ, නීතිමය වෙනස්කම්වලට වඩා සමාජයේ මානසිකත්වය වෙනස් කිරීම සැබෑ විසඳුම බවයි. කාන්තාවක් රාත්රියේ නිවසින් පිටත සිටීම ඇයගේ වරදක් ලෙස දැකීම හෝ වෙනත් පිරිමියෙකු සමඟ සිටිනු දුටු විට ඔවුන්ව පාලනය කිරීමට උත්සාහ කිරීම වැනි සමාජ ආකල්ප තවමත් පැවතීම කනගාටුවට කරුණක් බව ඇය අවධාරණය කරයි. සමාජ ආකල්ප සහ අසමානතාවය මත පදනම් වූ මෙම ගැටලුව හුදෙක් නීතිමය ප්රතිසංස්කරණ මගින් පමණක් විසඳිය නොහැකි බව ස්ත්රී පුරුෂ සමාජභාවය පිළිබඳ අයිතිවාසිකම් ක්රියාකාරිනියක වන පූනම් මුට්රේජා ද ප්රකාශ කර සිටියි. ගැඹුරට කාවැදුණු සංස්කෘතික තහංචි සහ දේශපාලන ප්රතිරෝධයන් හේතුවෙන්, ලිංගික ප්රචණ්ඩත්වය පිළිබඳව දැනුවත් කිරීමේ රජයේ වැඩසටහන්වල කාර්යක්ෂමතාවයට දැඩි බාධා එල්ල වී ඇති බව විශේෂඥයින්ගේ අදහසයි.
