මහා ගොඩනැගිලි සුන්බුන් බවට පත්වූ, මරණයේ අඳෝනාවන් පමණක් දසතින් ඇසෙන ඒ මහා විනාශයේ අඳුරු පියස්ස මැදින් ජීවිතයේ අලුත් බලාපොරොත්තුවක් හඬා වැටුණි.
පසුගිය ජුනි 24 වැනිදා වෙනිසියුලාවේ උතුරුදිග වෙරළබඩ කලාපයට බලපෑ රික්ටර් මාපකයේ 7.5 සහ 7.2 ක ප්රබලත්වයෙන් යුත් ද්විත්ව භූමිකම්පාවෙන් මුළු රටම කඳුළු සාගරයක ගිලී ගියේය. ලා ගුවයිරා වරාය නගරයේ තට්ටු අටක මහල් නිවාස සංකීර්ණයක් සම්පූර්ණයෙන්ම බිමට සමතලා වෙද්දී, එහි සුන්බුන් අතර පැය තිහකට අධික කාලයක් සිරවී සිටි දින 18ක් පමණක් වයසැති බිළිඳකු කිසිදු සීරීමක්වත් නොමැතිව ජීවතුන් අතර බේරාගැනීමට සහනසේවකයෝ සහ ස්වේච්ඡා සේවකයෝ සමත් වූහ.
දයානා පටීනෝ නමැති ඒ සෙනෙහෙබර මව, මරණය පෙනි පෙනී තිබූ ඒ බිහිසුණු මොහොතේ සිය සිරුරෙන් බිළිඳා තදින් ආවරණය කරගනිමින් දරුවාගේ ජීවිතය රැකගෙන තිබුණි. පැය 12ක වෙහෙසකර ගවේෂණයකින් පසු කොන්ක්රීට් තට්ටු අතරින් ඇසුණු සිහින් හැඬීමක් ඔස්සේ ක්රියාත්මක වූ සහනසේවකයන් පළමුව දරුවාත්, ඉන් පැයකට පමණ පසු මවවත් බේරාගත්තේ රැස්ව සිටි පිරිසගේ ජයඝෝෂා මැදය. දැඩි අඳුරේ සහ පීඩනය මැද මව්කිරි ටිකක් පවා දීමට නොහැකිව සිය ලේ කිරි කර පොවන්නට වෙරදැරූ ඒ මාතෘත්වයේ ආශ්චර්යය, දැන් මුළු ලොවක් කඳුළු වට්ටවමින් සමාජ මාධ්ය ඔස්සේ ලැව්ගින්නක් සේ සංසරණය වෙමින් පවතී.
පසුගිය දින කිහිපය තිස්සේම සිදුවූ දත්ත යාවත්කාලීන කිරීම්වලට අනුව මේ වන විට මෙම භූමි කම්පාවෙන් මියගිය සංඛ්යාව 920 ඉක්මවා ඇති අතර, තුවාල ලැබූවන්ගේ සංඛ්යාව 3,300කට අධිකය. දසදහස් ගණනක් තවමත් අතුරුදන්ව ඇති අතර, ප්රාදේශීය රෝහල් පද්ධතිය මුළුමනින්ම අඩපණ වී තිබේ. මෑතකදී සිදුවූ දේශපාලන පරිවර්තනයන්ගෙන් පසු ඇමරිකානු සහාය ලබන නව රජයක් යටතේ වෙනිසියුලාව නැවත නැගී සිටීමට උත්සාහ කරන පසුබිමක, දුර්වල ගොඩනැගිලි ප්රමිතීන් සහ බිඳවැටුණු යටිතල පහසුකම් මෙම මහා මිනිස් ජීවිත විනාශයට ප්රධානතම හේතුව වී ඇත. ඇමරිකානු නාවික හමුදා නෞකා, ස්පාඤ්ඤ සහන කණ්ඩායම් සහ 14 වැනි ලියෝ පාප්වහන්සේගේ මූල්ය පරිත්යාග ඇතුළු ජාත්යන්තර ආධාර ගලා ආවද, පූර්වයෙන් පැවති ආර්ථික අර්බුද හේතුවෙන් සහන සේවා කටයුතු තවමත් පවතින්නේ දැඩි මන්දගාමී මට්ටමකය.
ප්රජාවගේ සාමූහික ශක්තිය සහ ස්වේච්ඡා සේවකයන් මුල් කාලීනව හිස් දෑතින්ම සුන්බුන් හෑරීමට ඉදිරිපත් වීම නිසා ජීවිත රැසක් බේරා ගැනීමට හැකි වුවද, තවමත් සුන්බුන් අතර සිරවී සිටින දහස් ගණනකගේ ජීවිත බේරාගැනීමට ඇති ස්වර්ණමය කාලය කෙමෙන් ගෙවී යමින් පවතී. ස්වභාවික විපත්වලදී මිනිස් ජීවිත බිලිගන්නේ සොබාදහමේ කෝපයද, නැතහොත් මිනිසා විසින්ම නිසි ප්රමිතියකින් තොරව ගොඩනඟන ලද බිඳෙනසුලු කොන්ක්රීට් ව්යුහයන්ද යන බරපතළ ප්රශ්නය නැවත වරක් ලෝකය හමුවේ ඉතිරිව ඇත.
කෙසේ වෙතත්, මරණයේ අඳුරු සෙවණැලි මැදින් සුන්බුන් අතරින් මතු වූ ඒ පුංචි ජීවිතය, ඕනෑම මහා විනාශයකට වඩා මිනිස් ආදරය, මාතෘත්වය සහ බලාපොරොත්තුව බලවත් බව මුළු ලොවටම නිහඬව පසක් කර දෙයි.
