ලෝකයේ ඕනෑම ප්රමිතියෙන් උසස් චිත්රපටයකට හෝ ටෙලිනාට්යයකට සාර්ථක වීමට මූලිකාංග කිහිපයක් අත්යවශ්ය වේ. කුතුහලය දනවන පිටපතක්, හැඟීම්බර ප්රධාන නළුවෙක්, හොඳ ආලෝකකරණයක් සහ සියල්ලටම වඩා ඒ සියල්ල නිවැරදි කෝණයෙන් පටිගත කරන දක්ෂ කැමරා කණ්ඩායමක් ඊට ඇතුළත්ය.
පසුගියදා බත්තරමුල්ල ජාතික රණවිරු ස්මාරකය අබියස රූගත කෙරුණේද දේශපාලන සිනමා කර්මාන්තයේ එවැනිම තවත් එක් ලාභදායී කෙටි චිත්රපටයකි. එහි ප්රධාන නළුවා, හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රී විමල් වීරවංශ මහතාට, 'වේදිකා සහ මයික්රෆෝන දේශප්රේමී සිනමාවේ' දශක ගණනාවක නොමකෙන පළපුරුද්දක් ඇත. එබැවින් ඔහු මේ රංගනයට පැමිණියේ හිස් අතින් නොවේ; තමන්ගේම පෞද්ගලික කැමරා කණ්ඩායමක් ද, 'ප්රොප්ස්' (props) හෙවත් අමතර දර්ශන තල උපාංගයක් ලෙස මල් වඩමක් ද ප්රවේශමෙන් රැගෙනය.දර්ශනය සැලසුම් කර තිබුණේ ඉතා සූක්ෂමවය. දර්ශන තලයේ පසුබිම: මැයි 19 වැනිදාට යෙදී ඇති ජාතික රණවිරු සැමරුමට පෙරදින තම රාජකාරී පෙරහුරුව පවත්වන කාර්යබහුල පොලිස් නිලධාරීන් සහ ත්රිවිධ හමුදා සාමාජිකයින්. නාට්යයේ ප්රධාන අරමුණ: රණවිරුවන්ට ආණ්ඩුව සලකන්නේ නැතැයි කියමින්, තෝරාගත් කැමරා කාචයට කෙළින්ම මුහුණ දී හද කම්පා කරවන දෙබසක් කීම. සැබෑ ජාතික රණවිරු සැමරුම තිබෙන්නේ 19 වැනිදා වුවත්, ප්රධාන නළුවාට එදිනට ජාතික රූපවාහිනී කැමරාවලින් ලැබෙන කෝණය ප්රමාණවත් නොවන බව හෝ, රාජ්ය උත්සවයකදී තමන්ට මෙතරම් විශාල 'සෝලෝ' (solo) රංගනයක් කිරීමට ඉඩ නොලැබෙන බව ඔහු හොඳින්ම දනී. ඒ නිසා සැබෑ පෙරහුරුව අස්සේ තමන්ගේම පෞද්ගලික පෙරහුරුවක් දමාගැනීම රාත්රී අටේ ප්රවෘත්ති සිරස්තලයක් ලබාගැනීමට ඇති පහසුම ක්රමයයි.
කැමරාව ඔන් විය. පිටපතේ තිබූ සුපුරුදු ක්ලිෂේ (cliché) දෙබස් පෙළ එළියට පැන්නේය. "කොටින්ටද එහෙනං ඉඩදෙන්නේ?" ඒ අසන්නේ, කිසිදු දේශපාලන න්යාය පත්රයක් නොමැතිව, හෙට දිනයේ උත්සවයේ ආරක්ෂාව තහවුරු කිරීමට රාජකාරිය කරන අහිංසක පොලිස් නිලධාරීන්ගේ මුහුණටමය. වසර පහළොවකට පෙර ලියැවුණු මෙම පැරණි දෙබස අදටත් එලෙසම කටපාඩම් කරගෙන සිටීම ගැන නම් නළුවාට යාවජීව සම්මානයක් දිය යුතුය. මියගිය රණවිරුවන් සැමරීම සඳහා, ජීවත්ව සිටින සහ රාජකාරිය කරන නිල ඇඳුම්ලාගත් නිලධාරීන්ට තල්ලු කිරීම සහ බැණ වැදීම තරම් උසස් දේශප්රේමයක් තවත් කොහේද? අන්තිමේදී නිලධාරීන්ට සිදුවී තිබුණේ, හදිසියේම කඩාපාත් වූ මෙම වීදි නාට්ය කණ්ඩායමේ අමතර නළුවන් (extras) ලෙස නොමිලේම පෙනී සිටින්නටය.
ඉන්පසු එළඹුණේ නාට්යයේ උච්චතම අවස්ථාව හෙවත් ත්රාසජනක 'ඇක්ෂන්' දර්ශනයයි. නීතියට අනුව පෙරහුරු භූමියට පිටස්තරයන්ට ඇතුළු විය නොහැකි බව නිලධාරීන් කොතරම් කීවත්, කැමරාවට අවශ්යව තිබුණේ පොලිස් බාධක බිඳගෙන යන විප්ලවවාදියෙකුගේ රූප රාමුවකි. කෝපාන්විතව බැණ වදිමින්, නිලධාරීන් තල්ලු කරගෙන ඉදිරියට පැනීමට දැරූ උත්සාහය අවසන් වූයේ අපූරු 'ස්ටන්ට්' (stunt) දර්ශනයකිනි. පය පැකිලී බිම ඇද වැටීම පිටපතේ මුලින්ම ලියා තිබුණක්ද, නැතිනම් නළුවාගේ ස්වයංසිද්ධ රංගනයක් (improvisation) ද, එසේත් නැතිනම් පොළොවේ ගුරුත්වාකර්ෂණය ද ආණ්ඩුවේ කුමන්ත්රණයක් ද යන්න තවමත් පැහැදිලි නැත. කෙසේ වෙතත්, එයින් නාට්යයේ ඛේදවාචකය මනාව සජීවී විය.
අවසානයේදී, ප්රධාන නළුවා රඟපා අවසන් වී, ඇඳුම්වල ගෑවුණු දූවිලි පිසදාගෙන, තමන්ට අවශ්ය වීඩියෝ පටය ද සාක්කුවේ දාගෙන ගෙදර ගියේය. නමුත් නාට්යයට යථාර්ථවාදී බවක් එක් කිරීමට, ඔහුගේ සහාය නළුවන් දෙදෙනෙකුට පොලිස් අත්අඩංගුවට පත්වී කූඩු වීමට සිදුවිය. රණවිරුවන් සැමරීම යනු කැමරා කාච ඉදිරියේ කරන රඟපෑමක් නොව, නිහඬව, ගෞරවයෙන් කළ යුතු දෙයක් බව මේ අය දන්නේ නැත. ඔවුන්ගේ ලෝකයේ, කැමරාවක් නැති තැන, මයික්රෆෝනයක් නැති තැන, සහ සිරස්තලයක් නැති තැන දේශප්රේමයක් ද නැත. එළඹෙන මැතිවරණ සමයේදී මේ චිත්රපට මාලාවේ තවත් ත්රාසජනක කොටසක් බලාපොරොත්තු වන්න.
