ශ්රී ලංකාවේ සාහිත්ය, කලා සහ සංස්කෘතික ක්ෂේත්ර උදෙසා අසමසම මෙහෙවරක් ඉටු කළ ප්රමුඛ පෙළේ විද්වතකු වූ මහාචාර්ය විමල් දිසානායක මහතා ඊයේ අභාවප්රාප්ත විය. මියයන විට ඒ මහතා 87 වැනි වියෙහි පසුවූ අතර, හෙතෙම ජනසන්නිවේදනය, සිනමාව, සාහිත්යය මෙන්ම සෞන්දර්ය කලා විෂයයන් සම්බන්ධයෙන් පූර්ණ ප්රමාණිකත්වයක් ඉසිලූ සම්භාවනීය පණ්ඩිතයෙකි.
මහනුවර ත්රිත්ව විද්යාලයෙන් මූලික අධ්යාපනය ලබා පසුව පේරාදෙණිය විශ්වවිද්යාලයට ඇතුළත් වූ දිසානායක මහතා, එතැනින් සිංහල පිළිබඳ ගෞරව උපාධිය හිමිකර ගත්තේය. පේරාදෙණිය සරසවි සමයේදී සිංහල, ඉංග්රීසි සහ සංස්කෘත යන භාෂාවන් පිළිබඳව පුළුල් ලෙස හදාරන්නට ඔවුනට මග පෑදුණු අතර, පසුකාලීනව සිංහල හා ඉංග්රීසි යන ද්විත්ව භාෂාවන්ගෙන්ම මහාචාර්ය තනතුරු දැරීමේ විරල ගෞරවය ද හිමිකර ගත්තේය.
දේශීය විශ්වවිද්යාල පද්ධතියට ජනසන්නිවේදන විෂය එක් කිරීමේ අනුපමේය මෙහෙවරට මුලපිරූ එතුමා, කැලණිය විශ්වවිද්යාලයේ ජනසන්නිවේදන අධ්යයන අංශයේ මහාචාර්යවරයා ලෙස දීර්ඝ කාලයක් සේවය කළේය. ඊට අමතරව කොළඹ සහ කැලණිය විද්යාලංකාර විශ්වවිද්යාලවල සිංහල අධ්යයනාංශවල ආචාර්යවරයකු ලෙස කටයුතු කළ හෙතෙම, පසුව ඇමෙරිකාවේ හවායි විශ්වවිද්යාලයේ සෞන්දර්ය කලාව පිළිබඳ මහාචාර්යවරයකු ලෙස ද සිය කීර්තිමත් අධ්යයන සේවය විදේශයන් වෙත ද ව්යාප්ත කළේය.
පර්යේෂකයකු, පරිවර්තකයකු, විචාරකයකු මෙන්ම විශිෂ්ට කවියකු ද වූ මහාචාර්ය දිසානායකයන් 1965 වසරේදී ‘කල්ප විනාශය’ සහ 1972 දී ‘ඉන්ද්රචාපය’ යන පද්ය සංග්රහයන් ඇතුළත්ව ‘අකල්වැස්ස’, ‘නර රකුසා’, ‘රැව් පිළිරැව්’ සහ ‘දුරු රට සිට’ වැනි කාව්ය කෘති රැසක් දායාද කළේය. එසේම සම්මානයට හා දැඩි ඇගයීමට පාත්ර වූ ‘ගිරිකුළ හා සඳමඬල’ විචාර ග්රන්ථය ඇතුළු කෘති ගණනාවක් මඟින් දේශීය සාහිත්යය පෝෂණය කිරීමට ඔහු සමත් විය.
මානව ශාස්ත්ර හා සමාජ ශාස්ත්ර යන උභය ධාරාවන්හි උන්නතිය වෙනුවෙන් අපරිමිත මෙහෙයක් ඉටු කළ මහාචාර්ය විමල් දිසානායක මහතාගේ අවසන් කටයුතු සිදුකෙරෙන ආකාරය පසුව දැනුම්දීමට නියමිතය.