ශ්රී ලංකාවේ සාම්ප්රදායික ආර්ථික රටාව සහ අපනයන ප්රතිපත්ති මේ වන විට අසාර්ථක වී ඇති බව පැහැදිලිය. දහනවවන සියවසේ සිට අප සිදු කරන්නේ තේ, රබර් සහ පොල් වැනි සාම්ප්රදායික භාණ්ඩ අපනයනය කිරීම වන අතර අසූව දශකයේදී මීට ඇඟලුම් කර්මාන්තය ද එකතු විය.
කෙසේ වෙතත්, මෙම භාණ්ඩ වියට්නාමය, ඉන්දියාව සහ කෙන්යාව වැනි රටවලට පහසුවෙන් ප්රතිනිෂ්පාදනය කළ හැකි බැවින් ඒවා හරහා ශ්රී ලංකාවේ රුපියල සඳහා ශක්තිමත් ව්යුහාත්මක ඉල්ලුමක් නිර්මාණය නොවේ. එමෙන්ම අසල්වැසි රටවල් මෙන්ම හිරු එළිය සහ මුහුදු වෙරළ පදනම් කරගත් සංචාරක කර්මාන්තයක් මත යැපීම නිසා අප නිත්ය ගෙවුම් ශේෂ අර්බුදයකට මුහුණ දී සිටිමු. අපගේ මුදල් ඒකකය මිලදී ගැනීම සඳහා අපගේ භාණ්ඩ මිලදී ගැනීමට ලෝකයට අවශ්යතාවයක් නොමැති බව සරල න්යායයි.මේ අතරතුර කොළඹ වරාය නගරය සහ ඒ අවට ව්යාපාරික කලාප තුළ නිහඬ විප්ලවයක් සිදුවෙමින් පවතී. නව ව්යාපාර ක්රියාවලි බාහිරින් ලබා ගැනීමේ (BPO) මධ්යස්ථාන, අක්වෙරළ සූදු සමාගම් සහ තොරතුරු තාක්ෂණ ඉංජිනේරු සේවා ව්යාප්ත වෙමින් පවතින අතර, ඔවුන්ට ඇමතුම් මධ්යස්ථාන ක්රියාකරුවන්, කළමනාකරුවන් මෙන්ම මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවන් ද අවශ්ය වී තිබේ. මෙම ආයතන ගොඩනැගිලි කුලියට ගන්නා අතර ආහාර පාන සහ ප්රවාහන පහසුකම් ද අපේක්ෂා කරයි. මේ සඳහා අවශ්ය වන යටිතල පහසුකම්වල අඩුවක් නොමැති වුවද, අපට අඩුවෙන් පවතින්නේ රුපියල සඳහා වන ඉල්ලුමයි. මෙම ගැටළුවට කදිම විසඳුමක් ලෙස "ඩිජිටල් නෝමැඩ් වීසා" (Digital Nomad Visa) හඳුන්වා දිය හැකිය. මෙම නීත්යානුකූල අවසර පත්රය හරහා යුරෝ, ඩොලර් හෝ ස්ටර්ලින් පවුම් වලින් ආදායම් උපයන විදේශීය සේවකයින්ට, තම විදේශීය සේවා යෝජකයා වෙනුවෙන් වැඩ කරන අතරතුර ශ්රී ලංකාවේ ජීවත් වීමට අවස්ථාව සැලසේ.
මෙම ඩිජිටල් සංචාරකයින් දේශීය රැකියා අවස්ථා උදුරා ගන්නේ හෝ දේශීය සුබසාධන ප්රතිලාභ ලබා ගන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔවුන් මෙරට නිවාස කුලියට ගනිමින්, දේශීය ආහාර පරිභෝජනය කරමින්, ප්රවාහන සේවා භාවිත කරමින් සහ අධිවේගී අන්තර්ජාල සේවා සඳහා මුදල් ගෙවමින් දේශීය ආර්ථිකයට අතිමහත් දායකත්වයක් සපයයි. මෙවැනි සංචාරකයින් 1,000 ක් ශ්රී ලංකාවට ගෙන්වා ගැනීම හරහා, තේ කිලෝවක් හෝ අපනයනය නොකර වාර්ෂිකව ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 3 ත් 5 ත් අතර ඍජු දේශීය වියදමක් ජනනය කළ හැකිය. උදාහරණයක් ලෙස, යුරෝපීය මූල්ය තාක්ෂණික අත්දැකීම් ඇති ඩිජිටල් නෝමැඩ්වරයෙකුට කොළඹ නගරයේ හෝටල්වල විදේශ මුදල් වියදම් කරන අතරතුර දේශීය කණ්ඩායම්වලට උපදේශනය ලබා දිය හැකිය. එසේම වරාය නගරයේ ඉදිවන සුඛෝපභෝගී කාර්යාල සහ නේවාසික කුලුනු, ගණකාධිකාරීවරුන්, තොරතුරු තාක්ෂණ ඉංජිනේරුවන් සහ නීතිඥයින් වැනි දුරස්ථ වෘත්තිකයන්ගෙන් පිරවීමට හා දේශීය නිවාස හිමියන්ට කුලී ආදායම් මාර්ග නිර්මාණය කිරීමට මෙම වීසා ක්රමය මනා පිටිවහලක් වනු ඇත.
මීට අමතරව ආහාර සපයන්නන්, ගෘහ සේවිකාවන්, ත්රිරෝද රථ රියදුරන් සහ විදුලි සංදේශ සපයන්නන් වැනි අයට අපනයන ඇණවුමක් එනතෙක් බලා නොසිට ක්ෂණික මුදල් ප්රවාහයක් ලබා ගැනීමට මෙමගින් හැකි වේ. එහෙත් ශ්රී ලංකාවේ පවතින ප්රධාන ගැටළුව වන්නේ විභවතාවයේ අඩුවක් නොව ආයතනික සම්බන්ධීකරණයේ හිඟකමයි. ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුව, සංචාරක අමාත්යාංශය, වරාය නගර කොමිසම සහ ආයෝජන මණ්ඩලය (BOI) මේ වන විට ක්රියාත්මක වන්නේ එකිනෙකින් හුදකලා වූ ආයතන ලෙසිනි. මෙම තත්ත්වය වෙනස් කරමින් යුරෝපීය සහ ඊශ්රායල තොරතුරු තාක්ෂණ සේවකයින්, ආසියානු කලාපීය BPO පුහුණුකරුවන් මෙන්ම ඩිජිටල් සෞඛ්ය සහ ගිණුම්කරණ නිදහස් වෘත්තිකයන් ඉලක්ක කරගත් දින 90 ක ඒකාබද්ධ අලෙවිකරණ ව්යාපාරයක් ශ්රී ලංකාව විසින් කඩිනමින් ආරම්භ කළ යුතුව ඇත.
මෙම ඩිජිටල් වෘත්තිකයන් ශ්රී ලංකාවට පැමිණෙන්නේ අපගේ අපනයන භාණ්ඩ නිසා නොව, භූගෝලීය පිහිටීම සහ ජීවන රටාව නිසාවෙනි. සිංගප්පූරුවට සහ ලන්ඩනයට පැය හයක දුරින් පිහිටීම, ඉංග්රීසි කතා කරන දක්ෂ වෘත්තිකයන් සිටීම සහ පශ්චාත් කොවිඩ් සමයේ පවතින අඩු ජීවන වියදම යන සාධක ශ්රී ලංකාවට සුවිශේෂී වාසි තුනක් ගෙන දෙයි. බංග්ලාදේශය, ඉන්දියාව හෝ කෙන්යාව වැනි රටවලට වඩා ශ්රී ලංකාව මෙම පහසුකම් සරල වීසා බලපත්රයක් හරහා ලබා දීමට සුදුසුම ස්ථානයක පවතී. මෙය සාමාන්ය සංචාරක කර්මාන්තයට විකල්පයක් නොව ඊට කදිම අතිරේකයකි. විවේකය අපේක්ෂාවෙන් එන සංචාරකයෙකු දිනකට ඩොලර් 50ක් වැය කර දින 7ක් රැඳී සිටින විට, ඩිජිටල් සංචාරකයෙකු දින 90ක් පුරා එම මුදලම වැය කරමින් සති අන්තයේ මහනුවර සංචාරය කරමින් සහ මාස ගණනකට වාහන කුලියට ගනිමින් ආර්ථිකයට අඛණ්ඩ දායකත්වයක් සපයයි.
වඩාත් වැදගත්ම කරුණ වන්නේ, ඔවුන්ගේ මාසික විදේශීය වැටුප SWIFT ජාලය හරහා මෙරටට ලැබී රුපියල් බවට පරිවර්තනය වීමෙන් අපේ මුදල් ඒකකය සඳහා දශක ගණනාවක් පුරා තේ සහ රබර් වලට ලබා දිය නොහැකි වූ ස්ථාවර ඉල්ලුමක් නිර්මාණය වීමයි. ගෝලීය දුරස්ථ සේවා වෙළෙඳපොළ ස්ථාවර වෙමින් පවතින මේ මොහොතේ, මාලදිවයින වැනි රටවල අධික වියදම් දැරිය නොහැකි සහ බාලි වැනි ස්ථානවලින් වෙහෙසට පත් වී සිටින මධ්යම මට්ටමේ වෘත්තිකයන් ආකර්ෂණය කර ගැනීමට ශ්රී ලංකාවට ඇත්තේ ඉතා පටු කාල රාමුවකි. මේ සඳහා ආගමන විගමන දෙපාර්තමේන්තුව වීසා අනුමත කිරීම් සරල කළ යුතු අතර, සංචාරක අමාත්යාංශය "වැඩ කරන අතරතුර නිවාඩුව" (workcation) වැනි පැකේජ හඳුන්වා දිය යුතුය. එලෙසම වරාය නගර කොමිසම මාස හයක කුලී ගිවිසුම් ලබා දීමට පියවර ගත යුතුය. අපට එක රැයකින් සිලිකන් චිප් කර්මාන්තයක් ගොඩනැගිය නොහැකි වුවද, අපට අත්යවශ්යම විදේශ විනිමය උපයන මෙවැනි වෘත්තිකයන්ට රටේ දොරටු විවර කිරීම අපගේ නිලධාරිවාදයේ කඩිනම් බව මත පමණක් තීරණය වනු ඇත.
